จัดหน้าจอหุ้นบนโต๊ะทำงาน ให้ได้ข้อมูลโดยไม่เสียสมาธิ

คำถามแรกไม่ใช่จะใส่หุ้นตัวไหนบ้าง แต่คือเราจะทำอะไรกับข้อมูลนี้ ถ้าคำตอบคือไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากรู้สึกดีหรือรู้สึกแย่ ข้อมูลนั้นไม่ควรอยู่ในสายตาตลอดวัน

สำหรับคนถือระยะยาว ดัชนีรวมมักมีประโยชน์กว่าหุ้นรายตัว เพราะบอกบรรยากาศตลาดโดยไม่กระตุ้นให้อยากกดซื้อขายรายวัน ส่วนคนที่ติดตามไม่กี่ตัวจริง ๆ ควรจำกัดให้เหลือน้อยที่สุดเท่าที่จะยังตอบคำถามของตัวเองได้

ข้อมูลบนโต๊ะควรอยู่ในระดับสายตารอง คือเห็นได้เมื่อเหลือบมอง แต่ไม่เด่นจนดึงสายตาเวลากำลังโฟกัส วิธีง่ายที่สุดคือวางจอเยื้องออกจากแนวจอคอมพิวเตอร์เล็กน้อย แทนที่จะวางไว้ตรงกลางสายตา

ความสว่างก็เป็นเครื่องมือ ถ้าหน้าจอสว่างเท่ากันตลอดวัน มันจะแย่งความสนใจในห้องที่แสงน้อย การลดความสว่างช่วงบ่ายแก่หรือช่วงกลางคืนช่วยได้มากกว่าที่คิด

เขียวแดงเป็นภาษาที่คนในตลาดเข้าใจตรงกัน แต่ไม่ควรเป็นสัญญาณเดียวบนหน้าจอ เพราะผู้ใช้บางคนแยกสีได้ไม่เท่ากัน และในแสงน้อยสีจะเพี้ยน ควรมีเครื่องหมายบวกลบหรือลูกศรกำกับเสมอ

อีกเรื่องคือความหมายของสีควรคงที่ ถ้าเขียวแปลว่าขึ้นในหน้าปัดหนึ่ง ก็ควรแปลว่าขึ้นในทุกหน้าปัด การสลับความหมายระหว่างหน้าจอทำให้ต้องคิดใหม่ทุกครั้ง ซึ่งขัดกับจุดประสงค์ของการมองแวบเดียว

วิธีที่ได้ผลที่สุดในการกันไม่ให้ราคากินสมาธิ คือกำหนดว่าหน้าปัดตลาดจะแสดงเฉพาะบางช่วง เช่น ก่อนเริ่มงานและหลังปิดตลาด ส่วนเวลาทำงานให้กลับไปเป็นหน้าปัดเวลาหรืออากาศ

การออกแบบจังหวะแบบนี้ทำให้ข้อมูลยังมาถึงเราครบ แต่มาถึงในเวลาที่เราพร้อมรับ ซึ่งต่างจากการมีตัวเลขวิ่งอยู่ตรงหน้าทั้งวันอย่างสิ้นเชิง

ข้อมูลบนหน้าจอมีไว้เพื่อติดตามและแสดงผล ไม่ใช่คำแนะนำการลงทุนและไม่ใช่ราคายืนยันสำหรับซื้อขาย ตลาดหุ้นมีเวลาทำการ ดังนั้นนอกเวลาตัวเลขจะนิ่งเป็นเรื่องปกติ

ถ้าต้องการข้อมูลเชิงลึกอย่างงบการเงิน ปริมาณซื้อขาย หรือข่าวประกอบ จอ 240 x 240 พิกเซลไม่ใช่ที่ของมัน ให้ปล่อยงานนั้นเป็นของคอมพิวเตอร์หรือมือถือ แล้วให้จอเล็กทำสิ่งที่มันทำได้ดีคือบอกสถานะ