Home Office Dashboard: อะไรควรอยู่บนโต๊ะ อะไรควรอยู่ในมือถือ

เส้นแบ่งที่ใช้ได้จริงคือถามว่าเห็นแล้วจบเลยหรือต้องกดต่อ ข้อมูลที่เห็นแล้วจบ เช่น เวลา อุณหภูมิ โอกาสฝน ค่าฝุ่น เหมาะกับจอประจำที่บนโต๊ะ เพราะไม่เรียกร้องอะไรจากเรา

ส่วนข้อมูลที่ต้องกดต่อ เช่น อีเมล แชท หรือรายการงาน ไม่ควรอยู่ในสายตาตลอด เพราะทุกครั้งที่เห็นจะเกิดแรงกดดันให้จัดการ ซึ่งเป็นการขัดจังหวะที่ต้นทาง

ตัวเลขที่เปลี่ยนบ่อยดึงสายตาโดยอัตโนมัติ ไม่ว่าเราจะตั้งใจแค่ไหน ราคาหุ้นหรือคริปโตที่ขยับอยู่ในมุมจอจึงเป็นต้นทุนสมาธิที่จ่ายทั้งวันโดยไม่รู้ตัว

ทางออกไม่ใช่การเลิกดู แต่คือการกำหนดเวลาดู เช่น ให้หน้าปัดตลาดแสดงเฉพาะช่วงเช้าและหลังเลิกงาน ส่วนเวลาทำงานให้กลับไปเป็นหน้าปัดเวลาหรืออากาศ

สิ่งที่อยู่ในแนวสายตาหลักคือจอคอมพิวเตอร์ ซึ่งควรเป็นงานที่กำลังทำ ส่วนแนวสายตารองคือพื้นที่ข้าง ๆ ที่เหลือบเห็นได้โดยไม่ต้องหันหัว ตรงนั้นคือที่ของจอข้อมูลเล็ก

อะไรที่ต้องหันไปมองหรือหยิบขึ้นมาถือ ถือว่าอยู่นอกระบบและควรเป็นสิ่งที่ตั้งใจไปหาเป็นครั้งคราว ไม่ใช่สิ่งที่ต้องรู้ตลอด

โต๊ะที่ดีควรช่วยบอกว่าตอนนี้เป็นช่วงไหนของวัน การให้จอเปลี่ยนหน้าปัดตามช่วงเวลาทำหน้าที่คล้ายกับแสงธรรมชาติในห้อง คือบอกจังหวะโดยไม่ต้องประกาศ

ตัวอย่างที่ใช้ได้จริงคือ ช่วงเช้าแสดงอากาศและค่าฝุ่นเพราะยังต้องตัดสินใจเรื่องออกนอกบ้าน ช่วงทำงานลึกแสดงเวลาอย่างเดียว และช่วงเย็นค่อยกลับมาแสดงข้อมูลอื่นที่อยากตามอ่าน

ทุกสองสามเดือนควรถามว่าในบรรดาข้อมูลที่วางไว้บนโต๊ะ มีอันไหนที่เราไม่เคยเอาไปทำอะไรเลย ข้อมูลที่ไม่นำไปสู่การกระทำคือสิ่งรบกวนที่ปลอมตัวมาเป็นประโยชน์

การตัดออกไม่ได้แปลว่าข้อมูลนั้นไม่ดี แต่แปลว่ามันไม่ควรอยู่ในระดับที่ต้องเห็นตลอดเวลา ย้ายไปอยู่ในที่ที่เราไปหาเมื่อต้องการก็พอ